Τo πρόγραμμα έχει λάβει την έγκριση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής για την εφαρμογή του κατά τη σχολική χρονιά 2019-2020.
ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Μια πρωτότυπη έκθεση από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Διαδικτυακά 25.1.2021 – 31.1.2021 στο www.asfa.gr & www.kids4thecity.gr Η διαδικτυακή έκθεση «Το Σχολείο του Μέλλοντος» είναι η δημιουργική παραγωγή του Εργαστηρίου Διδακτικής της Τέχνης, του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, της χρονιάς που πέρασε. Παρουσιάζονται εικαστικές μακέτες, μικρές κατασκευές […]

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Μια πρωτότυπη έκθεση από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Διαδικτυακά 25.1.2021 – 31.1.2021 στο www.asfa.gr & www.kids4thecity.gr

Η διαδικτυακή έκθεση «Το Σχολείο του Μέλλοντος» είναι η δημιουργική παραγωγή του Εργαστηρίου Διδακτικής της Τέχνης, του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, της χρονιάς που πέρασε.
Παρουσιάζονται εικαστικές μακέτες, μικρές κατασκευές δημιουργικής ανακύκλωσης που βασίζονται στις πρωτότυπες ιδέες των προπτυχιακών φοιτητών και φοιτητριών και αποτελούν ελπιδοφόρες προτάσεις για το ιδανικό Σχολείο, στο μέλλον.
Τα ατομικά εικαστικά έργα του φοιτητικού πληθυσμού είναι τολμηροί αισθητικοί σχεδιασμοί ενός σύγχρονου, αειφόρου και λειτουργικού Σχολείου, το “promised land”, ως μια ανοιχτή συμπεριληπτική κοινότητα επιστήμης, τέχνης και πολιτισμού.
Η έκθεση αυτή συνδιοργανώνεται με το εκπαιδευτικό πρόγραμματου Δήμου Αθηναίων «Το παιδί, η πόλη και τα μνημεία», στο πλαίσιο της μακροχρόνιας δημιουργικής συνεργασίας του με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών που περιλαμβάνει ξεναγήσεις, ανταλλαγή καλών εκπαιδευτικών πρακτικών και επιστημονική υποστήριξη πολυθεματικού περιεχομένου.
Επιμέλεια εργαστηρίων & έκθεσης:
Δρ. Ερμιόνη Δελή, Ε.ΔΙ.Π. Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών
Οργάνωση:
Lenka Kanellia, PR and Development, «To παιδί, η πόλη και τα μνημεία»

Το Σχολείο του Μέλλοντος
Διάρκεια: 25.1.2021 – 31.1.2021
Διαδικτυακά, η έκθεση θα προβληθεί στους ιστότοπους www.asfa.gr και www.kids4thecity.gr
Πληροφορίες:
info@kids4thecity.gr, lkanellia@athens-technopolis.gr, edeli@asfa.gr

Άδωνη Σκεύη
Αντωνιάδη Άννα
Άδωνη Σκεύη
Αντωνιάδη Άννα
Αντωνίου Μαρία
Βάμβουρα Μόνικα-Μαρία
Βασιλειάδου Θεοδώρα
Βλάσση Όλγα
Γιαννοπούλου Άννα
Γιαννοπούλου Κατερίνα
Δάλλας Νίκος
Δασκαλόσογλου Στεφανία-Σπυριδούλα
Έλληνα Μαρίνα
Ευσταθίου Δημήτριος
Ζερβού Δήμητρα
Ζευγαδίνα Δανάη
Θεοδωροπούλου Σοφία
Θεοδώρου Νατάσα
Ιωαννίδου Μιλοφίλη
Ιωάννου Αναστάσης
Καμινάρη Νικολέττα
Καναβός Νικόλαος
Καφφέ Λεοντία
Κολοβού Αθηνά

Κορδολαίμης Λάμπρος
Κρανιώτη Μαρία-Ελένη
Κωστίκογλου Καλλιρόη
Λαμπροπούλου Ιωάννα
Λεοντή Μαρίνα
Λεοτσινίδη Ευγενία
Μακρίδης Γιάννης
Μανγιώλη Μαρία
Μανδηλαρά Ελισάβετ
Μάντζαρη Ναταλία
Μαρκουλή Μαρίνα
Ματσουκάκη Ευγενία
Μηλίγκου Λυδία
Μήτσιος Νίκος
Μπούτση Φραντζέσκα
Ξενίδου Χριστίνα
Πάγκαλος Κλεάνθης
Παλαιολόγου Μυρσίνη
Πανέρας Σταύρος
Παπαδάκη Δήμητρα
Παπαδοπούλου Άννα
Περέλλη Κατερίνα
Πετρόπουλος Αριστείδης
Πίττας Χρήστος
Προεστού Έλενα

Ράλλη Μαρία
Ριζάκη Λαμπρινή
Εύα Ρίζου
Σαγρή Ευδοκία
Σαμαρά Άννα
Σουλιώτη Σοφία
Σταυριανίδου Ελένη
Στρεβλού Ραφαηλία-Σοφία
Σωτηρίου Νικολέττα
Τουρκοχωρίτη Αγγελική
Τριανταφύλλου Αθηνά
Τρίκκας Χρήστος
Τσαγκαράκη Ελένη
Τσιλικοπούλου Άελλα
Τσουκάτος Άγγελος
Τσούχλος Γιάννης
Φάκα Ρόζμαρι
Φίλιππα Μαρία
Φράγκου Κατερίνα
Χυντηράκη Νεφέλη
Χύτας Δημήτριος

Οργάνωση-Επιμέλεια: Ερμιόνη Δελή

Λίγα λόγια για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «To παιδί, η πόλη και τα μνημεία»

«To παιδί, η πόλη και τα μνημεία» είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων που υλοποιείται από την Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας) και με την ενεργό συμμετοχή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. To πρόγραμμα διανύει την πέμπτη συνεχόμενη χρονιά εφαρμογής του. Έως τώρα, έχουν συμμετάσχει σε αυτό συνολικά 217 σχολεία, 463 εκπαιδευτικοί και 6.540 μαθητές. Από το 2020, τελεί υπό την Αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Την ίδια χρονιά απέσπασε το χρυσό βραβείο στα Education Leaders Awards, στην κατηγορία «Εκπαιδευτικές επισκέψεις και Βιωματική μάθηση».

Στόχος του προγράμματος είναι να καλλιεργήσει τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο, και κυρίως τον σεβασμό των μνημείων, δηλαδή της μνήμης της πόλης των Αθηνών. Με σύνθημα «Γιατί η πόλη είναι μνήμη και πολιτισμός» αγωνίζεται να δημιουργήσει ενεργούς πολίτες (active citizens) που να αγαπούν και να φροντίζουν την πόλη και τα μνημεία της, διατηρώντας έτσι ζωντανή την ιστορία της.

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι εντελώς δωρεάν για τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς της Αθήνας. Παρέχονται επίσης επιμορφωτικά σεμινάρια, ομιλίες, επισκέψεις συντηρητών στα σχολεία, βοηθητικά εγχειρίδια, ξεναγήσεις, βιβλία και μετακινήσεις στους συμμετέχοντες. Στις συνεργασίες του περιλαμβάνονται επίσης η Monumenta (Εταιρεία για την Προστασία της Φυσικής και Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς), η Εθνική Πινακοθήκη και Γλυπτοθήκη και το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς. Το Πρόγραμμα διαχειρίζεται το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων.

Περισσότερες πληροφορίες:www.kids4thecity.gr

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων Πειραιώς 100, Γκάζι – 213 0109300 (int. 115) info@kids4thecity.gr

Read More
Την επόμενη μέρα είδα στην τηλεόραση ότι βρήκαν και το άγαλμα στο οποίο ανήκει το μαρμάρινο χέρι. Το περίεργο όμως με αυτό το άγαλμα είναι ότι το σώμα του πολεμιστή είναι διακοσμημένο με άγνωστα σύμβολα – γράμματα και κρατάει ένα δόρυ που φέρει πάνω του τα ίδια σύμβολα γράμματα. Από εκείνη την ημέρα αλλόκοτα πράγματα […]

Το αρχαίο δόρυ – 40ο Γυμνάσιο Αθηνών

Την επόμενη μέρα είδα στην τηλεόραση ότι βρήκαν και το άγαλμα στο οποίο ανήκει το μαρμάρινο χέρι. Το περίεργο όμως με αυτό το άγαλμα είναι ότι το σώμα του πολεμιστή είναι διακοσμημένο με άγνωστα σύμβολα – γράμματα και κρατάει ένα δόρυ που φέρει πάνω του τα ίδια σύμβολα γράμματα.

Από εκείνη την ημέρα αλλόκοτα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν. Η γειτονιά, για παράδειγμα, έδινε την εντύπωση ότι άλλαζε προς το χειρότερο. Οι άνθρωποι ήταν θλιμμένοι και αφηρημένοι σαν ένα μεγάλο νέφος δυστυχίας να τους είχε καλύψει.

Σκέφτηκα ότι αυτή η κατάσταση είχε σχέση με εκείνο το περίεργο άγαλμα που είχαν ανακαλύψει, γι΄ αυτό αποφάσισα να πάω στο χώρο που γίνονταν οι ανασκαφές. Όπως πλησίαζα με το ποδήλατό μου, διέκρινα τρεις άντρες με όπλα να φυλάνε την κύρια είσοδο των ανασκαφών. Έτσι πήγα προς τα πίσω και τρύπωσα μέσα κρυφά. Μόλις μπήκα, άκουσα κάποιους να μιλάνε. Πλησίασα για να κρυφακούσω, έμαθα ότι ήταν μια μυστική οργάνωση που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο μέσω της δύναμης του δόρατος. Το πρόβλημά τους, λένε, είναι ότι δεν μπορούν να το αποσπάσουν από το άγαλμα. Προχωρώ και στο βάθος διακρίνω το άγαλμα με το δόρυ να περιβάλλεται από κόκκινο νέφος. Όσο πλησιάζω νιώθω κάτι να με τραβάει προς το δόρυ. Ακολουθεί μια έκρηξη που καταστρέφει το άγαλμα και εκσφενδονίζει το δόρυ στο χέρι μου.

Έτρεξα γρήγορα προς το ποδήλατό μου, το καβάλησα και κατευθύνθηκα προς το σπίτι μου. Κρατούσα ακόμη το δόρυ που γεννούσε πολλές απορίες, οι οποίες βασάνιζαν το μυαλό μου. Για ένα, ωστόσο, ήμουν και είμαι σίγουρος ότι το δόρυ που άρπαξα είναι ξεχωριστό και ότι η μυστική οργάνωση θα έρθει να το πάρει με τη βία!

Ανδρέας Ντάμα,
Μάρκελλος Μουρατλάρι

Read More
Στις 26 Δεκεμβρίου του 1903 έγιναν τα εγκαίνια της οικίας Κλωναρίδη, ήταν ένα από τα αρχοντικά σπίτια της Αθήνας. Όλοι θαύμαζαν την αρχιτεκτονική της και αυτό το τολμηρό πορφυρό της χρώμα! Υπάρχουν πολλές φήμες που στοίχειωσαν τους τοίχους του αρχοντικού. Αλλά ποια από αυτές τις φήμες ήταν αληθινή; Ποια ιστορία κρύβουν τα πρόσωπα που έζησαν […]

Τα μυστήρια της Οικίας Κλωναρίδη – 40ο Γυμνάσιο Αθηνών

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1903 έγιναν τα εγκαίνια της οικίας Κλωναρίδη, ήταν ένα από τα αρχοντικά σπίτια της Αθήνας. Όλοι θαύμαζαν την αρχιτεκτονική της και αυτό το τολμηρό πορφυρό της χρώμα!

Υπάρχουν πολλές φήμες που στοίχειωσαν τους τοίχους του αρχοντικού. Αλλά ποια από αυτές τις φήμες ήταν αληθινή; Ποια ιστορία κρύβουν τα πρόσωπα που έζησαν στην οικία;

Οι πρώτοι ιδιοκτήτες ήταν ο Ερρίκος Κλωναρίδης και η σύζυγός του Αθηνά. Μετά από λίγα χρόνια απέκτησαν μια κόρη, την Ελίζα. Ήταν μια ευτυχισμένη πυρηνική οικογένεια μέχρι που συνέβη εκείνο το φρικτό αυτοκινητιστικό ατύχημα, που στοίχισε τη ζωή του αγαπημένου ζευγαριού, και η κηδεμονία της Ελίζας πέρασε στους θείους της. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι οι θείοι της Ελίζας κάθε βράδυ κατά τα μεσάνυχτα καλούσαν πνεύματα και επικοινωνούσαν μαζί τους. Μάλιστα πολλοί γείτονες ισχυρίζονταν ότι άκουγαν ανεξήγητες φωνές και αντικείμενα να μετακινούνται μόνοι τους την ώρα που οι ένοικοι απουσίαζαν. Αλλά και ο θάνατος της Ελίζας ήταν ένα ακόμη ανεξήγητο μυστήριο. Οι θείοι της κατέθεσαν πως καθώς έτρεχε ζαλίστηκε και έπεσε από τις σκάλες. Η αστυνομία, ωστόσο, δεν βρήκε κανένα αποτύπωμα…

Μέχρι και σήμερα πολλοί υποστηρίζουν πως περνώντας απ΄έξω έχουν ακούσει παιδικά γέλια, ενώ άλλοι τη χαρακτηριστική φωνή του Ερρίκου Κλωναρίδη. Άλλοι πάλι καταρρίπτουν αυτές τις εικασίες ισχυριζόμενοι ότι πρόκειται για άστεγους που ψάχνουν για στέγη.

Τη δεκαετία του 1980, το σπίτι χωρίς ένοικο πλέον πέρασε στην κατοχή του Δήμου Αθηναίων. Σκέφτηκαν να το γκρεμίσουν, αλλά αυτή η ιδέα τελικά απορρίφθηκε.

Το πραγματικά περίεργο, όμως, είναι ότι τόσα χρόνια οι λίγοι τολμηροί που έχουν πατήσει το πόδι τους μέσα λένε ότι έχουν συναντήσει τον απόλυτο τρόμο, την υπέρτατη ανατριχίλα! Μάλλον πρόκειται για υπερβολές…ή μήπως όχι;
Χρυσάνθη Σωτηρίου

Read More
Περνώντας από την παλιά και ερειπωμένη βίλα Κλωναρίδη μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό το καλοκαίρι του 2016, ένα καλοκαίρι που δεν θα ξεχάσω ποτέ! Ήμασταν μικροί τότε και δεν καταλαβαίναμε από κινδύνους. Μια παρέα τεσσάρων παιδιών, γεμάτα ενέργεια, που θα έκαναν τα πάντα για να διασκεδάσουν, αυτοί ήμασταν! Ένα μεσημέρι είχαμε πάει βόλτα και πιάσαμε […]

Ο μυστηριώδης άντρας – 40ο Γυμνάσιο Αθηνών

Περνώντας από την παλιά και ερειπωμένη βίλα Κλωναρίδη μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό το καλοκαίρι του 2016, ένα καλοκαίρι που δεν θα ξεχάσω ποτέ!
Ήμασταν μικροί τότε και δεν καταλαβαίναμε από κινδύνους. Μια παρέα τεσσάρων παιδιών, γεμάτα ενέργεια, που θα έκαναν τα πάντα για να διασκεδάσουν, αυτοί ήμασταν!
Ένα μεσημέρι είχαμε πάει βόλτα και πιάσαμε συζήτηση για τις φήμες που υπήρχαν γύρω από τη βίλα Κλωναρίδη, γνωστή και ως «το στοιχειωμένο σπίτι». Καθώς είχαμε όλοι διαφορετικές απόψεις για την ύπαρξη φαντασμάτων θεωρήσαμε πως το πιο σωστό πράγμα που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να επισκεφθούμε τη βίλα οι ίδιοι. Έτσι γυρίσαμε στα σπίτια μας, πήραμε μαζί μας τα απαραίτητα και συναντηθήκαμε το βράδυ έξω από τη βίλα.
Μπήκαμε μέσα με ανοιχτούς φακούς και αρχίσαμε να εξερευνούμε τον χώρο. Δε βρήκαμε κάτι ενδιαφέρον, οπότε αποφασίσαμε να ανεβούμε στον δεύτερο όροφο. Όπως έψαχνα για στοιχεία, παρατήρησα από το παράθυρο έναν άντρα με κουκούλα και τα χέρια στις τσέπες. Στεκόταν ακίνητος κάτω από το φως έξω από το σπίτι. Τον παρακολουθούσα για πολλή ώρα μέχρι που ο Μιχάλης με σκούντηξε και μου είπε να συνεχίσω να ψάχνω. Τον τράβηξα προς το μέρος μου και του έδειξα προς τον άντρα, όμως … είχε εξαφανιστεί! Πανικοβλήθηκα και άρχισα να εξηγώ τι είχα δει στα παιδιά. Την ίδια στιγμή ακούσαμε το τρίξιμο της μπροστινής πόρτας που έκλεινε και μετά από λίγο έναν παράξενο και δυνατό ήχο που έμοιαζε με χτύπημα στον τοίχο. Φώναξα να κρυφτούμε στο μπαλκόνι, ώστε να μπορέσουμε να διαφύγουμε. Καθίσαμε περίπου μια ώρα κρυμμένοι, αγχωμένοι και με σκέψεις τόσο απαίσιες και τρομαχτικές που δεν μπορούσαμε να τις εξωτερικεύσουμε. Σίγουροι πως ο άντρας είχε φύγει, κατεβήκαμε δειλά δειλά στον πρώτο όροφο. Βρήκαμε ένα μήνυμα καρφωμένο με μαχαίρι, «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» γραμμένο με το κόκκινο χρώμα του αίματος.
Δεν μάθαμε ποτέ ποιος ήταν αυτός ο άντρας και τι ήθελε από εμάς, αλλά καταλάβαμε ότι δεν πρέπει να ξαναπατήσουμε ποτέ σ΄αυτό το μέρος!
Θανάσης Μιφλίδης, Κωνσταντίνος Συμεωνίδης, Αναστάσης Τουλούμης

Read More
Σήμερα συνέβη κάτι αναπάντεχο, κάτι που ποτέ δεν περίμενα! Έλαβα μία επιστολή από έναν συγγενή που πέθανε πρόσφατα, η οποία έλεγε: Αγαπητέ μου ανιψιέ, Ξέρω πως κατά τη διάρκεια της ζωής μου δεν γνωριστήκαμε, αλλά θέλω να μάθεις πως σου αφήνω κληρονομιά το απέναντι σπίτι, γνωστό ως βίλα Κλωναρίδη. Πολλές ευχές Η θεία που ποτέ […]

Μια συνηθισμένη μέρα – 40ο Γυμνάσιο Αθηνών

Σήμερα συνέβη κάτι αναπάντεχο, κάτι που ποτέ δεν περίμενα! Έλαβα μία επιστολή από έναν συγγενή που πέθανε πρόσφατα, η οποία έλεγε:

Αγαπητέ μου ανιψιέ,

Ξέρω πως κατά τη διάρκεια της ζωής μου δεν γνωριστήκαμε, αλλά θέλω να μάθεις πως σου αφήνω κληρονομιά το απέναντι σπίτι, γνωστό ως βίλα Κλωναρίδη.

Πολλές ευχές
Η θεία που ποτέ δε γνώρισες

Διαβάζοντας, λοιπόν, το γράμμα έμεινα άφωνος. Εγώ, ένας απλός, κανονικός, κοινός υπάλληλος της αστυνομίας να έχω μια τέτοια κληρονομιά από κάποιον μακρινό συγγενή που δεν γνώρισα ποτέ, πώς γίνεται κάτι τέτοιο;

Επισκέφθηκα αμέσως το σπίτι, στην τρίτη πόρτα δεξιά σε ένα παράξενο δωμάτιο βρήκα ένα σημείωμα: «Αν θέλεις να αποκτήσεις το σπίτι αυτό, συνάντησέ με αύριο τα μεσάνυχτα εδώ!»

Δεν μπορούσα να σταματήσω να το σκέφτομαι, δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Σήμερα δεν θα πάω στη δουλειά, έχω τόση αγωνία για το βράδυ! Το απόγευμα πλησιάζει, ο χρόνος περνάει αργά και βασανιστικά. Τέσσερις ώρες έμειναν…τρεις…δύο…μία… Κλειδώνω το σπίτι και φεύγω. Περνάω στο απέναντι πεζοδρόμιο και μπαίνω στη βίλα.

Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική, το εγκαταλελειμμένο σπίτι μοιάζει πιο ερειπωμένο από ποτέ. Ακούω έναν θόρυβο σαν ένα τηλέφωνο χτυπάει. Ακολουθώ τον ήχο και βρίσκω το τηλέφωνο, χωρίς δεύτερη σκέψη το σηκώνω.

– Παρακαλώ, λέω στο ακουστικό

– Βλέπεις το κόκκινο φως στα αριστερά; Ακολούθησέ το!, είπε μια φωνή.

Γεμάτος τρόμο πηγαίνω όπου πάει το φως. Ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο που ποτέ δεν είχα ξαναδεί, σαν δωμάτιο φάντασμα! Βλέπω μια σκιά στον τοίχο του δωματίου, όχι όμως μια αποιαδήποτε σκιά, μια σκιά αλλόκοτης φιγούρας ανθρώπου, σαν ένα φάντασμα. Ακούγεται ένα ουρλιαχτό και μπουμπουνητά. Πάω προς το παράθυρο να δω αν βρέχει, αλλά έξω δεν συμβαίνει τίποτα, επικρατεί απόλυτη ησυχία. Γυρνάω το κεφάλι απότομα και βλέπω στον απέναντι τοίχο έναν μικρό, στρογγυλό καθρέπτη. Ακούγεται μια παράξενη και άγνωστη φωνή:

– Ανιψιέ μου…ανιψιέ μου… εγώ είμαι η θεία σου. Εσύ είσαι, λοιπόν, ο περίφημος κληρονόμος της βίλας!

– Και εσύ είσαι ο…, λέω ειρωνικά για να μην φανώ φοβισμένος

– Εγώ, εξυπνάκια, σκότωσα τη θεία σου και, εάν συνεχίσεις, θα είσαι ο επόμενος που θα βγει από τη μέση!

– Ώστε εσύ έκανες το έγκλημα!

– Ναι, ήθελα αυτό το σπίτι και, όταν έμαθα ότι ανήκε στη θεία σου, έκανα τα αδύνατα δυνατά για να το αποκτήσω!

– Φαίνεται όμως πως ξέχασες κάτι ή μάλλον κάποιον, είπα για να κερδίσω χρόνο και να βγάλω το κινητό από την τσέπη.

– Πες μου, λοιπόν, για αυτή την περίφημη θεία μου είπα βάζοντας το κινητό πίσω από την πλάτη μου και προσπαθώντας να καλέσω την αστυνομία.

– Δεν γνωρίζω πολλά για εκείνη, απάντησε εκείνος, ξέρω ομως πως είχε πολλά κότσια, αφού πάλεψε για το σπίτι πριν πεθάνει. Ελπίζω να μην με κουράσεις και εσύ τόσο.

– Μπορείς να ελπίζεις όσο θες, εγώ ήρθα εδώ για να παλέψω!, είπα

Ξαφνικά ακούγεται η σειρήνα περιπολικού. Ακούγεται η φωνή του συνάδελφού μου, του Μανόλη, στο μεγάφωνο: «Ακίνητοι!». Οι αστυνομικοί σπάνε την πόρτα και μπαίνουν μέσα, πιάνουν τον δολοφόνο και του περνούν χειροπέδες. Πηγαίνουμε στο αστυνομικό τμήμα, αναφέρω όλα όσα έγιναν με κάθε λεπτομέρεια, κλείνουν τον άντρα στη φυλακή.

Το επόμενο πρωί εγώ και ο επιθεωρητής πήγαμε στη βίλα για να εξετάσουμε τον τόπο του εγκλήματος, αφού όλα είχαν τελειώσει. Όταν ολοκληρώσαμε την εξέταση, πήγα ξανά στη δουλειά, επέστρεψα σπίτι και σιγά σιγά η ζωή μου άρχισε να ξαναγυρίζει στους κανονικούς της ρυθμούς, όπως εγώ ήθελα. Μια συνηθισμένη, καθημερινή μέρα!
Μυρτώ Στεφανή, Μαρία Τόλη

Read More
Σε ποια γλώσσα να πεις το παράπονο για έναν κόσμο που φαίνεται άπονος Δε ρωτά δεν ακούει δε σκέφτεται ούτε μοιάζει στα μάτια να ντρέπεται προχωρά μολυσμένος βλακεία κυνηγώντας μια νέα ουτοπία Ποιος αλήθεια ο τόπος που ήρθαμε Πού πατάμε, τι χώματα βρήκαμε Ποιο σχολείο μας χτίζει τον κόσμο μας και γιατί να μας χτίζει […]

Ο ΑΓΩΝΑΣ – 21ου Γυμνασίου Αθηνών

Σε ποια γλώσσα να πεις το παράπονο
για έναν κόσμο που φαίνεται άπονος
Δε ρωτά δεν ακούει δε σκέφτεται
ούτε μοιάζει στα μάτια να ντρέπεται
προχωρά μολυσμένος βλακεία
κυνηγώντας μια νέα ουτοπία

Ποιος αλήθεια ο τόπος που ήρθαμε
Πού πατάμε, τι χώματα βρήκαμε
Ποιο σχολείο μας χτίζει τον κόσμο μας
και γιατί να μας χτίζει τον κόσμο μας

Ο Αλί, ο Σαρούζ, η Αϊλά, η Μπασμίν
ο Ραχμάτ, ο Σοργκούτ, η Ρασντίπ
ποιος θα πει πως βλασταίνουν κι ανθίζουνε
και σαν ρόδα εξωτικά πως μυρίζουνε;
Πως «βρωμάνε» θα πούνε και «ζέχνουνε»
και «από εμάς τους γηγενείς» πως «απέχουνε»

Ποιος μπορεί τα κομμάτια στην καρδιά μας να ενώσει
Μια πατρίδα, ένα σπίτι, αγκαλιές, γειτονιές…
Πώς οι λέξεις να αποκτήσουνε νόημα
αν δεν βρεις το καινούργιο σου όνομα;
Ένα εγώ, ένα εσύ, ένα «είμαστε»,
μια πατρίδα, ένα σπίτι, αγκαλιές, γειτονιές…

 

-Γεια!

-Γεια.

-Από ποιο σχολείο είσαι;

-Απ’ το 21.

-Δεν σε έχω ξαναδεί.

-Έρχομαι λίγο.

-Α…, κατάλαβα. Δεν είσαι Έλληνας, ε;

-Όχι.

-Δεν μοιάζεις ξένος. Από πού είσαι;

-Από το Ιράν.

-Και γιατί “έρχεσαι λίγο”;

-Δεν μου αρέσει το σχολείο.

-Κάτι μας είπες τώρα! Και σε ποιον αρέσει το σχολείο;

-Ε…, στους καλούς μαθητές. Ξέρω ’γω;

-Ασ’ το. Φαίνεται ότι δεν έχεις κάνει research.

-Ρι…

-Ρισέρτς. Δεν ξέρεις Αγγλικά, ε;

-Όχι. Όχι καλά.

-Παίζουμε;

-Θέλεις;

-Ναι…, γιατί όχι;

 

Ο Μπασίρ γύρισε ευχαριστημένος σπίτι. Ήταν ένα παιχνίδι ήσυχο, σχεδόν σιωπηλό, και τίμιο. Η μάνα θήλαζε το μωρό. Του ’κανε νόημα να πλύνει τα χέρια του και να φορέσει τα ρούχα του σπιτιού. Μετά να πάρει το μωρό αγκαλιά, ώσπου να ρευτεί. Στη βαθιά κατσαρόλα βράζει το νερό, όπως κάθε βράδυ τις τελευταίες εφτά-οχτώ μέρες. Ο θερμοσίφωνας δεν λειτουργεί. Ο Μπασίρ είχε τηλεφωνήσει στην ΜΚΟ να ζητήσει βοήθεια. Είχαν πει πως θα έστελναν κάποιον. Η μάνα περιμένει κάθε μέρα. Και να χτυπήσει το τηλέφωνο, μόνο με τον μεταφραστή μπορεί να μιλήσει. Για όλα τα άλλα βάζει τον Μπασίρ.

Θα ’θελε να κάνει ένα μπάνιο απόψε• όπως είπε, πριν χαιρετηθούν, ότι θα έκανε ο Χρήστος, γυρνώντας στο δικό του σπίτι. Να φύγει ο ιδρώτας απ’ το μπάσκετ, να φύγει η σκόνη της μέρας και κάτι παραπάνω: κάτι που έχει ποτίσει το δέρμα του ή έχει γίνει δεύτερο δέρμα. Να φύγει αυτό που κουβαλάει ένας Ιρανός στην Ελλάδα, ένας που μιλάει φαρσί, καταλαβαίνει φαρσί, αγαπά στα φαρσί και πρέπει να μιλάει, να καταλαβαίνει και να αγαπά στα Ελληνικά.

Σκεφτόταν πώς η μπάλα έγλειφε το στεφάνι και τρύπωνε στο καλάθι. Να ’τανε έτσι και η ζωή! Να έφτανε η μπάλα στο στόχο της. Να γλιστρούσε με προσοχή και αθόρυβα εκεί που έπρεπε να κυλήσει και όπως έπρεπε.

Δεν παραπονιόταν για τη ζωή με τη θεία. Ήταν γλυκιά γυναίκα, με πολλή αγάπη για όλους. Την έλεγε «μάνα». Το μωρό ήταν ήρεμο στην αγκαλιά του, και τα δίδυμα, κάθε φορά που μάλωναν, ζητούσαν τη συμμαχία του. Του έλειπε, βέβαια, η μάνα του κι ο πατέρας του. Και ο θείος, η μεγάλη του αδυναμία. Τους γονείς του είχε αρχίσει να πιστεύει ότι δεν θα τους ξαναδεί. Από τον θείο, όμως, περίμενε πολλά. Να τους πάρει στη Γερμανία, να του βρει δουλειά, να του μάθει πώς να φέρεται ο άνδρας, πώς να τον υπολογίζουν οι γύρω.

Του έλειπε και το Κέντρο στον Ελαιώνα. Έξι μήνες τώρα στο διαμέρισμα δεν λέει να συνηθίσει. Στον Ελαιώνα ήταν όλοι μαζί. Όλοι πρόσφυγες. Εδώ είναι αλλιώς. Πρέπει να μιλάει Ελληνικά και να διαβάζει στα Ελληνικά τα μαθήματα του σχολείου. Στο διάλειμμα έχει την παρέα του, τον Αλί και τον Ομάρ, αλλά μέσα στην τάξη είναι μόνος. Τρίτος χρόνος στην Ελλάδα αλλά Έλληνες φίλους δεν έχει.

Σκέφτεται πως και τα ξαδερφάκια του δεν θα ’χουν φίλους στο σχολείο. Η μάνα τούς μιλά όλο φαρσί, δεν καταλαβαίνουν Ελληνικά. Του χρόνου θα πάνε στα Νήπια. Το μωρό, που δεν είναι και τόσο μωρό, γιατί κλείνει τα δύο, γεννήθηκε στην Ελλάδα, στον Ελαιώνα. Τι γλώσσα θα μιλά το μωρό; Καμιά φορά, όταν η μάνα του το ακουμπά στα χέρια, του τραγουδάει κάτι τραγουδάκια ελληνικά, που έμαθε στο Δημοτικό στον Ελαιώνα.

Το Γυμνάσιο είναι δύσκολο. Όσο και να τον ενθαρρύνουν οι δάσκαλοι, δεν τα καταφέρνει καλά. Του αρέσει η Φυσική. Είναι καλός και στις κατασκευές, στην Τεχνολογία. Για τη Γλώσσα χρειάζεται συνεχώς το λεξικό. Ντρέπεται να ρωτά συνέχεια τις λέξεις που δεν καταλαβαίνει. Στα Αγγλικά έχει αρχίσει να πιάνει καλύτερα τους ήχους. Δεν μπορεί να μιλήσει, όμως. Στα Γερμανικά βάζει τα δυνατά του, να είναι έτοιμος όταν θα έρθει ο θείος να τους πάρει. Είναι καλός στις πράξεις στα Μαθηματικά και καταλαβαίνει τα κλάσματα. Του αρέσουν και τα σχήματα στη Γεωμετρία. Κάνει ολοστρόγγυλους κύκλους, χωρίς διαβήτη.

Στη Γυμναστική, πάντως, είναι πρώτος. Στο μπάσκετ ο γυμναστής λέει ότι θα τον βάλει στην ομάδα του σχολείου. Το σχολείο δεν έχει ακόμα ομάδα. Θα γίνει, όμως, για να πάνε σε κάποιους αγώνες. Αν παίζει βασικός, θα βάζει πολλά καλάθια, θα τον θέλουν, θα τον χρειάζονται.

Στο γηπεδάκι μπορεί να παίζει μόνος ώρες πολλές. Αλλά με αντίπαλο είναι αλλιώς. Το χάρηκε σήμερα με τον Χρήστο. Δώσανε ραντεβού και για αύριο.

-Κρίμα που δεν έχετε ομάδα. Ο Γιάνναρης σίγουρα θα σε έβαζε βασικό.

-Θα πάμε στους αγώνες.

-Ποιους αγώνες; Τώρα; Το σχολικό πρωτάθλημα έχει αρχίσει. Τι με κοιτάς;

-Θα κάνει ομάδα.

-Έχεις μείνει πίσω, Μπασίρ. Δεν πρόλαβε να στήσει ομάδα.

-Θα με βάλει … στην ομάδα…

-Ρε, δεν ακούς τι σου λέω; Δεν κατεβάσατε ομάδες. Μάλλον δεν πρόλαβε, γιατί είχατε την κατάληψη. Και άλλα σχολεία της Γκράβας δεν κατέβασαν φέτος.

-Θα με βάλει … βασικό.

-Ασ’ το, αγόρι μου, μην το κουράζουμε. Next year.

 

Μπήκε την ώρα που τα δίδυμα μάλωναν … πάλι. Έτρεξαν και τα δυο πάνω του. Τους είπε να τον αφήσουν ήσυχο. Η μάνα τον κοίταξε βαθιά στα μάτια. Του είπε να κάνει ένα μπάνιο ζεστό. Το απόγευμα ήρθαν και έφτιαξαν το μηχάνημα για το νερό. Η ΜΚΟ έστειλε τον μάστορα. Ήταν δικός τους. Δεκαπέντε χρόνια στην Ελλάδα. Του έφτιαξε τσάι και μιλήσανε φαρσί. Της είπε πως δεν περνάει άσχημα εδώ.

Η τηλεόραση έπαιζε στο βάθος. Λέγανε αθλητικές ειδήσεις … πάλι για τον Greek Freak. Τον μαύρο Έλληνα του ΝΒΑ. Πάτησε το κουμπί και πήγε για ύπνο.

Read More
Περνούσε κάθε μέρα από το σημείο. Δεν σήκωνε πια το βλέμμα στην επιγραφή. Την είχε συνηθίσει. «Εἰς τὸν χῶρον ἐφ’ οὗ ἀνηγέρθη ἡ πολυκατοικία αὕτη…». Ελληνική ιστορία ήξερε καλή, και για τον Αγώνα του ’21 πρόσωπα και γεγονότα με λεπτομέρεια. Την Κυψέλη τώρα τη μάθαινε. Την πλατεία, την οδό Κυψέλης, τη Φωκίωνος. Ύστερα τους άλλους […]

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ – 21ου Γυμνασίου Αθηνών

Περνούσε κάθε μέρα από το σημείο. Δεν σήκωνε πια το βλέμμα στην επιγραφή. Την είχε συνηθίσει. «Εἰς τὸν χῶρον ἐφ’ οὗ ἀνηγέρθη ἡ πολυκατοικία αὕτη…». Ελληνική ιστορία ήξερε καλή, και για τον Αγώνα του ’21 πρόσωπα και γεγονότα με λεπτομέρεια. Την Κυψέλη τώρα τη μάθαινε. Την πλατεία, την οδό Κυψέλης, τη Φωκίωνος. Ύστερα τους άλλους δρόμους με τα ονόματα των νησιών: Ζακύνθου, Σπετσών, Κερκύρας, Κεφαλληνίας, Νάξου. Και τους άλλους δρόμους, που πατούσαν στη στεριά: Βελβενδού, Κρέσνας, Δοϊράνης, Καυκάσου, και, βέβαια, αυτούς που τον έφερναν πίσω στην πατρίδα του, στη γη του: Κρίσσης, Φαιδριάδων, Κασταλίας, Αρμονίας.

Ως φοιτητής είχε νοικιάσει στο Παγκράτι ένα δυαράκι με συγκάτοικο. Μετά τις σπουδές του γύρισε στην Άμφισσα. Δουλειά μόνιμη δεν είχε. Σε ξενοδοχεία στο Γαλαξίδι και την Ιτέα Μάιο με Οκτώβριο, βοηθητικό προσωπικό στο Δήμο για ένα δίμηνο το πολύ, στις φούριες για το Καρναβάλι. Έφτιαχνε τις μακέτες, έραβε τα κουρέλια για να ντύσουν το Στοιχειό, ετοίμαζε τα εκμαγεία, ζωγράφιζε τις μάσκες. Δούλευε με μεράκι, δεν πληρωνόταν καλά.

Το 2010 ήρθε πίσω στην Αθήνα, να πιάσει το όνειρό του απ’ την αρχή. Πρώτα δούλεψε στο μπαρ ενός φίλου. Από δω και από ’κει για κανένα μεροκάματο, όπου ζητούσαν τεχνίτες για σκηνικά στα θέατρα. Ξανά στο μπαρ. Έμαθε να ζει με τα λίγα. Με τα πολύ λίγα. Στην Κυψέλη ζεις με τα λίγα. Σε δώμα στην ταράτσα μιας ψηλής οικοδομής. Δίπλα το αποθηκάκι που του παραχώρησε ο ιδιοκτήτης του δώματος, ίσια-ίσια να βάζει τους πίνακες και τις κατασκευές του. Έκανε και μια έκθεση. Ανέβηκαν στην ταράτσα έξι-εφτά απ’ τους ενοίκους: ο ιδιοκτήτης με τη γυναίκα του, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που ο άνδρας ήξερε και έπαιζε κλαρίνο, η φοιτήτρια απ’ τον τρίτο, μια μαύρη εύσωμη γυναίκα με το μωρό της στην αγκαλιά, η κυρία που κάθε λίγο και λιγάκι ανεβάζει τις κουρτίνες της να τις απλώσει στην ταράτσα. Πόσες κουρτίνες έχει πια! Κάπου στα μουλωχτά, περισσότερο για να κάνει τσιγάρο, ανέβηκε και ο Νικολάκης, το “μπουμπούκι” του σπιτονοικοκύρη.

Η γυναίκα του σπιτονοικοκύρη είχε φέρει μαζί ένα μπουκάλι κρασί. Γέμισε πλαστικά ποτήρια σε ένα δίσκο και τον άφησε πάνω σε πλαστική καρέκλα. Στο περβάζι ήταν στρωμένη μια κουρελού. Είδαν τους πίνακες, κάθισαν να πιουν το κρασί. Ο ήλιος έπεφτε κόκκινος, ένας ξεχωριστός πίνακας αυτός. Απλώνονταν μπροστά οι σκιές τους, άλλαζαν τα σχήματα στην ταράτσα. Άρχισαν να ξεθαρρεύουν, μαζί του και ο ένας με τον άλλο. Κουβέντιασαν και θέματα της πολυκατοικίας. Η μαύρη γυναίκα είπε πως το μωρό κοιμάται όταν ο ηλικιωμένος παίζει χαμηλά το κλαρίνο. Στο τέλος τον βοήθησαν να βάλει τους πίνακες πίσω στην αποθήκη.

Ένας αδύναμος χτύπος στην πορτούλα της αποθήκης. Άφησε το πινέλο κάτω.

-Νικολάκη; … Πέρνα … Πώς από ’δω;

– Sorry, μάλλον σε ενοχλώ, ρε συ, ε;

-Δεν ενοχλείς. Πέρνα. Κάτσε όπου νομίζεις … δηλαδή, κάτσε όπου νομίζεις ότι δεν θα λερώσεις τη βερμούδα σου.

-Μην τρελαίνεσαι. Να λερωθώ ήρθα.

-Το μόνο εύκολο … εδώ μέσα.

– Ε…, θέλω μια βοήθεια, μωρέ.

-Δηλαδή;

-Να, μωρέ, με κάτι φιλαράκια ξεκινήσαμε ένα piece, ξέρεις, στο σχολείο, στη Γκράβα. Δεν το πάμε και πολύ καλά.

-Για λέγε!

-Ξέρεις, ρε συ, πήγανε να μας ρίξουνε καμπάνα γιατί καπνίζαμε στις τουαλέτες. Δηλαδή, μας έριξαν … ο διευθυντής βασικά. Μετά τα βρήκαμε. Είπαμε να κάνουμε το piece για να έρθουμε στα ίσα μας και να μη μας βρίζει για αλήτες και τέτοια.

-Και;

-Μας την έσπασε γιατί μας έβαλε και το θέμα ο γύφτος. Και ούτε έδωσε και τα χρήματα ακόμη για τα κανς … τέτοιος γύφτος, δηλαδή, ο τύπος.

-Τι θέμα;

-Άκου τώρα, ρε συ, εντάξει, μεγάλο ξενέρωμα! Να κάνουμε piece από την Επανάσταση, ρε συ, Γιάννη, … άκου τώρα … ! Από το 1821!

-Καλόοοο!

-Έλα, ρε συ! Μην παίζεις με τον πόνο μου! Ένταξει, το crew έχει φρικάρει. Τους μάζεψα και έτσι λίγο το έφερα στα ίσα. Guys, εντάξει, δεν θα μας τρολάρει ο τύπος. Πάμε, ρε, δυνατά να τον τρολάρουμε εμείς, ρε ’σεις!

– Τον έχεις τον τρόπο σου, βλέπω!

-Τι να κάνω και εγώ!

-Και τι έκανες;

-Αδερφέ μου, Κανάρης! Το άτομο είναι μπουρλότο!

-Τον Κανάρη γκράφιτι, ρε αθεόφοβοι;

-Ναι, ρε συ! Στην τελική το καλύτερο μας. Ο τύπος δεν έκανε επανάσταση, ήταν επανάσταση!

-Αφού το λες εσύ!

-Κανονικά, ρε συ! Κολλούσε τη βάρκα και γινόταν ολοκαύτωμα! Τον βάλαμε στο piece να παίρνει μια τζούρα και μετά μια σκηνή παρακάτω, να πετάει τη τζούρα πάνω σε κάτι κτίρια σαν σχολεία, σαν φυλακές και να γίνεται το μπαμ!

-Είσαι πρωτότυπος!

-Μας την έπεσε ο γύφτουλας ο διευθυντής, όμως, ρε συ, και μας έβαλε να το σβήσουμε. Κάναμε ένα buff τώρα και έχουμε κολλήσει … Εδώ μπαίνεις εσύ, το ’πιασες;

-Τι να σου πω, ρε Νικολάκη, δεν είμαι γκραφιτάς!

-Αλλά, ρε, η μάνα μου από χθες μου ’χει φάει τα αυτιά: ο Γιάννης έτσι, ο Γιάννης αλλιώς, και αν είναι να γίνεις σαν το Γιάννη, χαλάλι και που δεν διαβάζεις και που ξοδεύεις το χαρτζιλίκι όλο στις μπογιές! Μην σκαλώνεις, ρε! Έλα, ρε συ, να φιξάρουμε τον Κανάρη! Και την ταγγιά, ξέρεις, μισή-μισή! Συμφωνία;

Ο Κανάρης δεν καίει. Φωτίζει. Ανάβει τις φωτιές με τη φλόγα στο μάτι, στην ψυχή. Ο Γιάννης βάζει την ταγγιά του καλλιτέχνη και ο Νικολάκης το πάθος της εφηβικής του καρδιάς. Έχει, λοιπόν, κι άλλο σπίτι τώρα ο Κανάρης, έναν τοίχο στη Γκράβα. Ο Γιάννης το σκέφτεται να μετακομίσει εκεί κάτι και από το δικό του σπίτι, ίσως τις Φαιδριάδες Πέτρες, και ένα ασημένιο ποτάμι να κυλά ανάμεσά του ή «να ανοίγουν και καλά, ρε συ, και να πετιέται ένα ζομπι, κάτι σε sci-fi», που λέει και ο Νικολάκης.
Συμφωνία!

Read More